น้องเมย เลือดเนื้อ จิตวิญญาณจากพ่อแม่ สู่หัวใจที่เข้มแข็ง

การเสียชีวิตของน้องเมยนตท.ภคพงศ์ ตัญกาญจน์ นักเรียนเตรียมทหาร สร้างความเสียใจให้กับครอบครัว รวมถึงคำถามตามมาของสังคมและเรียกร้องให้เลิกใช้ความรุนแรงในการเรียนหรือฝึก พร้อมการถกเถียงเป็นวงกว้างถึงสาเหตุการเสียชีวิตของน้องเมยว่ามาจากอะไรกันแน่??

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนำมาซึ่งเรื่องราวมากมาย เรื่องราวความผูกพันของน้องเนยและเพื่อน เห็นถึงความพยายามของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยยอมแพ้ เห็นถึงความรัก ความผูกพัน กำลังใจที่พ่อแม่จะมีให้ลูก เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี เห็นถึงความรักระหว่างพี่กับน้องที่บางบ้านไม่เคยมี

ความฝันอันยิ่งใหญ่ของลูก ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาได้ง่ายๆ หากปราศจากการดูแลฝันร่วมกันของคนในครอบครัว ครอบครัวน้องเมยฝ่าฟันอุปสรรคร่วมกันมายาวนาน มีความรัก ความอบอุ่น จากหัวใจของคนในครอบครัวเป็นแรงผลักดันให้น้องเมย น้องเมี่ยง ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค์ใดๆ

แม้ในวันนี้ก็เช่นกัน ทุกคนต่างเสียใจ ทุกคนต่างอ่อนล้า แต่ไม่ยอมแพ้และย่อท้อต่อมัน ครูแหม่มขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวน้องเมย ขอแสดงความเคารพต่อความรักที่ยิ่งใหญ่ในหัวใจของทุกท่าน ขอแสดงความเคารพต่อน้องเมย ลูกเก่งมาก ลูกทำได้ยอดเยี่ยมที่สุด ลูกพยายามอย่างเต็มที่แล้วลูก สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว ต่อไปนี้ทุกอย่างจะดียิ่งๆขึ้นไป ขอให้ลูกไปสู่สุคติภูมิ บุญกุศลใด ที่ครูได้ทำมาแล้วไม่ว่าชาติใดๆ และต่อจากนี้ทุกๆครั้งไป ขอให้ลูกได้ร่วมอนุโมทนาบุญ รับส่วนบุญส่วนกุศลกับครูทุกๆครั้งไปนะลูก…

 

จดหมายน้องเมยถึงเพื่อน

ซึ่งก่อนหน้านี้น้องเมยได้เขียนจดหมายถึงเพื่อนร่วมรุ่นนักเรียนเตรียมทหาร ที่พบเจอกับเหตุการณ์ในโรงเรียนเตรียมทหาร จนสุดท้ายตัดสินใจหันหลังให้ ซึ่งเมื่ออ่านแล้วจะรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเตรียมทหาร

สวัสดีเพื่อนเราชื่อเมย เราเป็นเด็กชลบุรี เราก็เป็นเด็กคนนึงที่มีความฝัน มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าอยากเป็นทหาร เราก็ทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้เป็นทหาร เราได้ทิ้งวัยเด็กที่สนุกสนานไป เพื่อมาสานฝันให้เป็นจริง

เราสอบมา 3 รอบ ทุกครั้งที่สอบผลสอบออกมาครั้งที่ 1-2 เราสิ้นหวัง ท้อแท้มากถึงขั้นจะไม่มาทางนี้แล้ว แต่ที่สุดแล้วเราก็มีพ่อแม่และคอยอยู่เคียงข้าง และให้กำลังตลอดมา จนมาถึงครั้งที่ 3 สุดท้ายเราก็สอบติดจนได้ เราเห็นพ่อแม่ดีใจมาก (ร้องไห้กับเราด้วยความดีใจที่วันนี้เห็นความสำเร็จของลูก)

เราเข้ามาอยู่ตอนเดียวกัน ครั้งแรกเราก็ไม่รู้จักนาย แต่เรามารู้จักนายอีกครั้ง ตอนนายไปกองแพทย์ สักพักนึงนายได้ลงมา เราเห็นนายโดนซ่อม เราสงสารนายมาก เราเห็นนายสลบ เราเป็นห่วงนายมาก นายเป็นคนที่สู้ แต่สภาพร่างกายนายไม่พร้อม เราเข้าใจ เราไม่ว่าหรอก เพราะร่างกายทุกคนไม่เหมือนกัน ตอนที่เราเจอนาย เราก็ได้พูดคุยกับนาย นายอยากลาออก เราไม่อยากให้นายออกหรอกนะ เราก็พยายามรั้งไว้ แต่มีเรื่องนึงที่เราไม่กล้ารั้งไว้ คือ เรื่องพ่อแม่ เราเลยไม่กล้ารั้งนายไว้

สุดท้ายแล้วนายคือ เพื่อนเราคนนึง นายเป็นคนใจสู้ดี ถ้านายจะไปแล้ว ก็ขอให้ประสบความสำเร็จนะระเบียบที่นี่นะนำไปใช้ข้างนอกได้ อยู่ข้างนอกก็เป็นคนดี แล้วก็อย่าลืมเรื่องพระคุณของพ่อแม่นะ

ขอขอบคุณภาพจาก facebook

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *